Het leven, wat is het tegenwoordig nog waard?
Mensen zijn verdrietig en blijven niet gespaard.
Waarom zou ik lachen als huilen alles is wat ik kan?
En anderen profiteren daar alleen maar van.
De mensen van wie je steun verwacht geven het niet.
En ik blijf alleen achter met een groeiend verdriet.
Op je familie kun je rekenen, bouwen en vertrouwen.
Maar op degene van wie je houdt, lukt dat precies niet.
Noem het laf, egoïsme of misschien ziet hij het gewoon niet.
Dingen die hij niet ziet, voelen bij mij niet goed.
Ik wou dat hij wat meer begrip had en meer moeite doet.
Houdt hij nog wel van mij, meent hij alles wat hij zegt?
Zijn al deze gevoelens die hij voor mij zou hebben wel echt?
Als je ziet dat iemand verdriet heeft, ga je toch niet lopen?
Je blijft bij die persoon en probeert te hopen.
Dat alles weer goed komt en troost zoveel je kan.
Dat is toch niet moeilijk en die persoon wordt er alleen maar beter van.
Beelden worden verdraaid en alles komt verkeerd over,
maar als je van me houdt kun je me toch wel een paar dingen beloven?
Dat je laat zien wat ik beteken, dat je me de troost geef die ik nodig heb, dat je dingen kunt laten vallen als het op dat moment heel belangrijk is. Ik vraag je niet om te kiezen, ik vraag je niet om alles op te geven voor mij. Ik hoop alleen op een beetje liefde, dan voel ik me blij.
Jij ziet niets zoals het werkelijk is, denkt vooral aan je eigen en niet: is er iets mis?
Als jij maar plezier kunt maken en je hebt er me af en toe even bij dan ben jij al tevreden.
Maar hoe voelt dat dan voor mij? Waarom moet ik wel dingen opgeven voor jou?? Dat doe ik alleen maar omdat ik zielsveel van je hou. Is dit dan verkeerd, kan ik dat beter niet doen dan? Waarom zou ik het proberen als jij dat voor mij niet eens kan? Is het dan zo moeilijk om je even in die persoon zijn plaats te stellen, te luisteren en haar te laten vertellen?
Waarom nooit eens luisteren zonder te oordelen? En waarom krijg ik al die vooroordelen?
Ik ben geen slecht persoon, maar zo laat je het me soms wel voelen. Ik ben ook maar een mens van vlees en bloed. Ik ben ook niet even perfect. Maar ik verwacht tenminste wel een deel van jouw respect. Ergens vind ik het heel jammer dat ik zoveel van je hou. Het zou zoveel makkelijker zijn, als ik me ook eens kon voelen zoals ik het wou. Ik weet dat je het goed bedoeld en het waarschijnlijk ook wel vanbinnen voelt, dat het de laatste tijd niet meer zo goed gaat. En dat ik het gevoel heb dat jouw kracht mij verslaat. Beter zal dit echt nie worden dat zijn mijn gevoelens nu, maar jou verliezen dat vind ik ook maar heel cru.
Het gevoel dat we er voor vechten heb ik wel, maar het lijkt meer op een onoverwinbaar spel.
Hoe lang blijft dit spel nog duren en hoe lang gaat alles zo voort? Mijn gevoelens blijven zo lang duren en ik raak ervan gestoord. Zoveel vlinders fladderen rond, zoveel liefde voel ik voor jou, maar wat als ik de enige ben die dit voelen wou? Ik heb zo vaak pijn en weet vaak zelf niet waarom, dan ben ik weer verdrietig voel me aan de kan gezet en dom. Had ik al deze gevoelens kunnen voorkomen of waren ze er beter niet geweest? Had ik dit maar op voorhand geweten dan was alles misschien bedeesd. Ik had me heel wat pijn, maar ook heel wat geluk kunnen besparen, is het het wel waard om de klok terug te draaien? Ergens zou ik dit niet willen, want ik heb van weinig spijt. De mooie momenten die we hadden blijven in de eeuwigheid. De slechte momenten lijken vaak op de voorgrond te treden en doen me wankelen van verdriet. Maar als je het niet verteld is er niemand die het ziet. Zoveel gevoelens en zoveel gedachten komen los in mij vandaag. Ik zou wel kunnen blijven schrijven maar dan wordt alles te vaag. Zo in de knoop met gevoelens, gedachten en dingen om te verwachten. Ik hoop dat alles goed komt en dat men dingen niet anders gaat achten. Dit wou ik alleen even kwijt, gewoon effe vrij in mijn gedachten.
©Daisy
